Als de muziek het overneemt
Als uitvaartondernemer weet je: elk afscheid is anders. En toch worden wij nog steeds weleens verrast door iets onverwachts, een ontroerend moment waarop alles samenkomt. Dan zijn we even niet alleen professional, maar voelen we ons vooral mens. Het afscheid van ‘opa’ Jan leverde zo’n verrassend moment op.
Bij binnenkomst in de afscheidsruimte werden de gasten volgens planning ontvangen met de warme klanken van live gespeelde accordeonmuziek. Muziek die zichtbaar iets losmaakte. Ontspanning, herkenning. Men kwam binnen met een losse bloem in de hand, die in de bloemenband rond de mand werd gestoken. Een voor een, zonder haast. Ik zag hoe handen even bleven rusten en hoe mensen herinneringen toelieten. Muziek en bloemen vertelden zo samen een verhaal van verbondenheid.
De accordeon klonk door de ruimte heen als een vertrouwde stem. Dat was ook letterlijk zo, want opa Jan was bij leven zelf een accordeonist. De muziek werd dus echt gevoeld. Het paste bij hem en bij het afscheid van deze man, vader, vriend en geliefde opa.
Aan het einde van de dienst gebeurde iets dat we níet hadden gepland. De accordeonist sprak zijn waardering uit voor zijn overleden collega-accordeonist. Hij sprak over de liefde voor het vak en over de muziek die Jan en hem verbond. En toen volgde een spontane ingeving: hij zette ‘M’n opa, m’n opa, m’n opa’ in, een klassieker.
Ik keek om me heen en zag hoe mensen zonder aarzeling meezongen. Het was geen ingestudeerd moment en er was geen regie. Men deed het gewoon samen. En het was raak. Omdat het waar was. Omdat deze opa een geweldige opa en een fijn mens was. De muziek gaf woorden aan wat iedereen voelde. En zorgde daarmee voor een ongedwongen en troostrijk eerbetoon.
